chemotherapie kan je zelf regelen

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Joosie

chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Joosie » wo 07 aug 2013, 20:02

hoi,

... dat was de mededeling waarmee de (inmiddels) ex, de relatie beeindigde.
tja. Nu hoor ik van o.a. huisarts dat 70% van de mensen die diagnose (borst)kanker krijgen relatieproblemen krijgt. en dat mannen 7 keer vaker weglopen dan vrouwen.
Blijkbaar ben ik dan niet de enige. ik hoor wel van bij diverse disciplines rondvragen dat ze dit fenomeen vaker zien, maar wat niemand mij kan vertellen is hoe je daar dan weer uitkomt.

ik zou graag wat info willen over hoe je daar dan weer uitkomt. ik google me suf, maar vind ook geen lotgenoten die daarover vertellen (kan ook aan mij liggen) of een boekje of internetsite met wat tips of zo.

(ik heb al wel 4 maanden een aanvraag bij maatsch werk lopen, maar die hebben het steeds 'druk')

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4823
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Dees » wo 07 aug 2013, 21:31

Hoi Joosie, oh, alsof de ellende al niet groot genoeg was..... Héél naar voor je. Je partner was vast altijd iemand die niet zo goed met dit soort narigheid om kon gaan, maar je zo achterlaten is wel heel, heel erg cru. Ik kan me voorstellen dat je van je af wilt praten. Ik zou daarvoor eerder naar één van de IPSO-instellingen gaan dan naar regulier maatschappelijk werk, zie hier. Bij de therapeutische centra van het IPSO kun je praten met een psycholoog. Je hebt ook nog inloophuizen, waar je naar toe kunt voor een luisterend oor en voor steun. Hier vind je alle adressen. Mocht er nou niks bij je in de buurt zitten, laat dan even weten, dan zoeken we even verder wat er nog is.

Take care !!
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

roosje

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door roosje » do 08 aug 2013, 08:18

Wat vreselijk voor je. Alsof je erom gevraagd hebt om aan de chemo te moeten... Dat het ook voor partners-van een hele kluif is, dat wil ik best aannemen, en er ook nog ruimte voor maken. Het is waar dat het hele gezin (en meestal nog een grotere kring eromheen) lijdt onder kanker, de diagnose, de behandelingen en de onzekerheid. Maar dat neemt niet weg dat jij er nu voor staat en steun nodig hebt. Juist van hem. Hij had een relatie met jou "for better for worse", maar nu is er een geval van worse en laat hij je in de steek. Het is duidelijk dat hij niet in staat is om te gaan met zulke tegenslag, en hij denkt blijkbaar dat verstoppen/vluchten helpt tegen kanker... Was het maar waar. Het gebeurt wel vaker, niet bij mij maar ik heb genoeg verhalen gehoord. Een recept om hier weer uit te komen bestaat jammer genoeg niet. Ik hoop dat je steun vindt zoals bij zo'n IPSO instelling en ook bij andere mensen om je heen. Heel veel sterkte. Het ligt in ieder geval niet aan jou!

Gast

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Gast » do 08 aug 2013, 08:25

Mijn man wilde er wel voor me zijn maar hij zat me zo op de huid dat ik hem heb weggejaagd. Nu ben ik uitbehandeld en bezig met de echtscheiding, die veel harmonieuzer verloopt dan ons huwelijk is geweest. Doe alles wat nodig is om eerst beter te worden, en zie daarna of en hoe je verder wilt met je man.

Patries

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Patries » do 08 aug 2013, 12:04

Joosie,

Dit was wel het laatste waar je zat op te wachten in jouw situatie (nu stamp ik wel een open deur open, hé ;) )

Maar goed, ik hoor mijn partner, toen we bij de senoloog (gynaecoloog gespecialiseerd in ziekten van de borst) buiten kwamen, nog zeggen: "Schattepatat, hier gaan we samen door gaan. Wat er ook nodig zal zijn, ik zal er voor je zijn!". Ik schrijf 22 april 2011.
Op 16 mei 2011 onderging ik een mastectomie met onmiddellijke reconstructie. Sinds die dag heeft mijn partner me met geen vinger meer aangeraakt. Zelfs geen knuffel meer. Het was alsof hij 'vies' van me geworden was. Wij die zo veel knuffelden, niet van elkaar af konden blijven ... niets meer - en dan spreek ik niet over seks. Samen met de lichamelijke intimiteit verdween ook de mogelijkheid om te praten met elkaar. Ik vertrouwde hem niet meer, ik kon niet meer met hem praten. Hij sprak het niet uit, maar ik merkte aan alles dat hij me niet meer aanvaardde.
In september 2011 hebben we dan de dochter (ze was toen 22) opgevangen van een kennis die overleden was aan borstkanker. Die twee klitten onmiddellijk aan elkaar als twee kleine kinderen. Ik voelde me teruggedrongen tot de rol van 'vervelend mens dat orde in huis moet houden'.

In het begin heb ik geprobeerd om alles te plaatsen, maar na zes maanden zonder knuffel (behalve van mijn zoon), hield ik het niet meer. Ik zat zo diep dat ik alleen nog maar dacht aan doodgaan. Ik zonk langzaam maar zeker weg in een depressie, maar wat was ik goed in het ophouden van de schijn ... Steun van mijn partner (een relatie van 30 jaar !!!!), daar moest ik echt niet meer op rekenen, dat was duidelijk. Integendeel zelfs, ik moest hem steunen en ook dat 'arme meisje, dat haar mama zes jaar geleden verloren had'.

Kortom, het ging van kwaad naar erger. En in januari 2012 kreeg ik een mail van een oude vriend van ons. Die man die ik al tien jaar afwees begreep me met één woord! Het begrip dat ik niet kreeg bij de man die zich mijn partner noemde, kreeg ik van deze onbekende die ik telkens weer had afgewezen toen ik gezond was. Stel je voor. Toen zijn mijn ogen opengegaan. Wat deed ik nog in die relatie met mijn partner? Was mijn partner me nog waard? Wat had ik nog samen met hem, behalve een pracht van een zoon en zakelijke belangen? Het gekke is dat ik het nog een heel jaar heb uitgehouden met hem. Maar ik had ondertussen een hechte relatie opgebouwd met die andere man die mijn steun en toeverlaat was geworden, maar ook met lotgenotes van wie ik ontzettend veel hulp en steun kreeg.
Op 1 oktober 2012 heb ik mijn borst door middel van een diepflap laten reconstrueren en opnieuw kreeg ik steun van mijn zoon, mijn vriend, vriendinnen en lotgenotes. Mijn partner kon ik niet aan mijn zijde verdragen, echt niet. Op 2 januari 2013 overleed mijn moeder en mijn partner kon het zelfs niet opbrengen om samen met me haar uitvaart te regelen. Ik stond er, samen met mijn zoon en schat van een schoonmoeder, weer helemaal alleen voor.

In februari 2013 kon ik de schijn niet langer ophouden en ik heb de knopen doorgehakt. Dat was moeilijk toen, ontzettend moeilijk, maar ik was er klaar mee. Liever geen partner meer dan één die mij op cruciale momenten niet kon steunen. Sinds eind februari 2013 ga ik dus 'alleen' door het leven. Maar het lukt, veel beter dan ik ooit had durven hopen. Ik heb heel wat waardevolle lieve mensen leren kennen, maar ik merk wel dat ik het niet altijd even makkelijk heb om mensen te vertrouwen, om mensen in mijn leven toe te laten. Ik ben ook veel harder geworden.
Mijn vriend is nog steeds mijn steun en toeverlaat, maar ook daar hou ik bewust afstand. Fout? Ik denk het niet, ik wil eerst me zelf opnieuw ontdekken.

Dit is in een notendop mijn verhaal Joosie. Ik zou je uren kunnen vertellen over mijn emoties, wat ik meemaakte, hoe hij reageerde, wat er fout liep, maar ik denk niet dat je daar een boodschap aan hebt. Zou ik opnieuw handelen zoals ik gedaan heb? Zeker weten, maar ik zou nooit meer zo lang wachten om knopen door te hakken. Heb ik spijt, neen, ik heb leergeld betaald en ik heb inmiddels ontdekt dat ik zo veel meer aankan, zo veel meer waard ben dan wat mijn partner me steeds wou laten geloven.

Ik hield vast aan die relatie, die er echter geen meer was de dag dat ik die mastectomie onderging, besef ik nu pas. Ik heb van mijn partner gehouden en hij van mij, daar twijfel ik geen seconde aan, maar slecht nieuws kon onze relatie blijkbaar niet aan. Terugkeren naar die relatie? Nooit meer wat mij betreft. Er zitten barsten in en door die barsten heb ik kunnen gluren en ik zag dat mijn partner zwak was, niet in staat steun te geven, niet omdat hij het niet wou, maar omdat hij het niet aankon, omdat hij niet zo 'sterk' was als ik, omdat hij niet kon begrijpen waar ik door ging. Soms had ik het gevoel dat hij bang was van me. Zo heeft hij niet alleen nooit mijn nieuwe lichaam durven aanschouwen, maar ook mijn emoties kon hij niet delen. Ik wou steun en liefde, geen medelijden. Hij was bang me te verliezen vermoed ik. En net die angst heeft ons uit elkaar gedreven.

Ik heb er heel lang over gedaan Joosie, om dit te begrijpen, om dit in te zien. Dit gaat niet van vandaag op morgen. En de pijn die met dit proces gepaard gaat, blijft nazinderen en heel soms steekt deze pijn nog steeds de kop op. Wat denk ik ook heel normaal is na een gezamenlijk leven van 30 jaar.
Verlangen naar wat was is niet altijd de beste raadgever. De toekomst lonkt en zodra ik dit kon zien wist ik dat ik opnieuw vooruit kon. Met mijn vriend heb ik een fijne LAT-relatie. Hij aanvaardt mijn lichaam, mijn angsten, mijn vreugde, kortom, hij neemt me zoals ik ben en omdat hij dat doet, kan ik dat ook met hem. Was dit makkelijk? Neen, het schaamtegevoel dat ik ervoer na mijn mastectomie was vreselijk, maar hij heeft mij daarover geholpen. Met hem kon (kan) ik praten want hij luisterde (luistert) zonder te oordelen.

Joosie, ik kan je geen raad geven, iedereen ervaart dit op een andere manier. Je zal zelf moeten handelen, zelf moeten beslissen. Maar ik hoop dat je uit mijn verhaal toch wat moed kan putten om verder te gaan en je zal voelen dat je niet alleen bent met je verhaal. Jij vecht nu om je leven, om je zelf van een toekomst te verzekeren, als je partner je op zo'n cruciaal moment 'adieu' zegt, zegt dat heel veel over die partner, maar ook over de relatie (klinkt hard hoor, ik weet het, ik heb mezelf ook wel onder de loupe gelegd). Maar het is de zoveelste mokerslag die jij midden in je gezicht krijgt :cry: . Laat je echter niet wegzakken in zelfmedelijden en ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan. Maar je klimt uit dit ravijn, echt waar hoe onwaarschijnlijk dit op dit moment nu ook voor je klinkt! De angst om alleen te zijn ebt weg al zal je af en toe nog wel eens overstroomd worden door een vloedgolf van emoties.

Ik stuur je heel veel kracht en indien nodig ook wat extra klimtouwen om uit de put te geraken ;)

Liefs, Patries

Marloes

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Marloes » do 08 aug 2013, 13:12

Lieve Joosie,

Na mijn vierde chemokuur riep mijn man "denk maar niet dat deze relatie nog bestaat als deze behandeling voorbij is" en acht maanden na mijn laatste kuur is hij bij mij weggegaan op het moment dat het er naar uitzag dat de kanker terug was. Dat laatste bleek gelukkig niet het geval, maar zijn besluit staat tot op de dag van vandaag vast. Ik kan niet meer tot hem doordringen en begrijp ook niet waarom hij is weggegaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij bang is om me kwijt te raken en niet kan omgaan met de onzekere tijd na de behandeling. Maar erover praten wil hij niet, hulp zoeken wil hij niet, de deur is volledig dicht op dit moment. We zijn aan het scheiden en delen ene dochter, maar hij steunt mij op geen enkele manier en heeft dit tijdens de behandeling ook niet gedaan. Terwijl hij daarvoor altijd onvoorwaardelijk voor mij klaarstond. Het is eenzaam en een grote trap en klap na. Ik had mezelf graag wat rust en veiligheid en de stabiliteit van onze relatie gegund. Ik vind het moeilijk om te voelen hoe ik me tot hem moet verhouden. Ben boos? Of verdrietig? Ik weet het eigenlijk niet. Soms denk ik wel eens "als ik bij mezelf en deze ziekte weg zou kunnen, zou ik dat dan niet ook doen?". Van daaruit kan ik het ergens wel begrijpen, maar dat besef maakt ook dat ik me heel alleen en niet de moeite waard voel. Ik ben toch wel meer dan die ziekte. Maar ik denk dat ik voor hem die ziekte ben geworden. Ik heb inmiddels wel hulp gezocht bij het Ingeborg Douwes Centrum die zijn gespecialiseerd in hulpverlening rond kanker. Dat haalt het verdriet niet weg, maar helpt mij wel allerlei oordelen over mezelf te relativeren. Maar het zal een heel proces zijn om mijn eigenwaarde terug te vinden. Die heeft mijn ex-man wel meegenomen met zijn vertrek. Dat iemand op zo'n moment mij heeft laten vallen heeft mijn vertrouwen erg beschadigd en het vertrouwen in mijn eigen lijf was al ver te zoeken. Het verzwaart alle emoties, om ook nog een scheiding te verwerken te krijgen. Ik kan je alleen maar alle kracht wensen om jezelf terug te vinden en jezelf leren omhoog te dragen. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal en iets kan herkennen. Liefs, Marloes

Joosie

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door Joosie » di 27 aug 2013, 13:17

hoi, dank voor lieve antwoorden en meedenken,

over partners: tja, ik was zelf ziekenhuis-buddie voor een vriend met kanker, totdat ik zelf kanker kreeg, omdat zijn meissie dat niet trok. Weglopen van dingen die in het leven erbij horen is gewoon goedkoop, vind ik dan. wel kan ik me voorstellen dat je met je taakverdeling klem komt als 1 van beiden (deels) uitvalt en voor je gevoelens ook steun van buiten erbij nodig hebt. maar verder... nee kan geen bewondering voor hebben. en al helemaal niet voor: ex gaat natuurlijk niet zelf vertellen wat hij tegen mij zei: 'ik wil alleen de goede tijden, en niet de slechte tijden'. dus dat zijn allemaal vervelende verhaaltjes waar je ook nog maar mee moet zien te dealen. ik heb het 'geluk' dat hij het zo belachelijk heeft gemaakt (ik zou verliefd zijn geworden op een ander, of ook, ik had geen kanker maaar was 'psychisch gestoord geworden en in een psychiatrische kliniek opgenomen en hij was dan 'slachtoffertje wat altijd zo goed gezorgd had''). dat was eenvoudig te weerleggen natuurlijk, maar toch, alsof je die shit nodig hebt. ik zat/zit wel zonder hulp door die shit. mij niet alleen zlef niet willen helpen maar ook nog de hulp van derden wegnemen. ik weeet niet hoe een psycho-sociale begeleiding daarbij zou moetne hlepen. ik had wel intake gehad. maar die hameren alleen op: je moet zelf veranderen, want je ex kunnen we niet veranderen. . en dat is de vraag niet. . de vraag is hoe kom je hieruit? dus ze luisteren niet naar wat de vraag is. en een andere vraag is: waarom is het wel strafbaar als je op school gepest wordt en als je op het werk gepest wordt, maar niet als je partner je wegtreitert omdat je kanker hebt. dat vind ik raar. alsof ik op dit moment de kracht zou hebben om daarvoor te knokken. ik vind het raar dat veel hulpverleners dit wel (deels) herkennen en er nog nooit wat mee gebeurd is in de zin van wetgeving. en dat bij afkalvende sociale voorzieningen. ik kan het ook niet helpen dat de ex een leugenaar is. en daar hoef ik niet voor te veranderen. kan hooguit nooit meer iemand vertrouwen en dat is ook geen leven. ik heb wel de huisarts (voor de mensen die het grappig vonden om maar 'schuld' te schuiven van: taj als hij wegloopt had je beter op moeten passen) gevraagd: blijkbaar ben ik een domme vrouw die geen leugenaars herkent. prima, ga ik het even bij mijzelf zoeken: hoe herken je leugenaars dan? en die moest lachen. haha dat weet je niet van te voren, dat weet je pas op het moment zelf. (oh).

nou ja, jullie zien een hoop boosheid. sorry. kan er gewoon niet bij. en ik weet heus wel dat de wereld lang niet altijd mooi is, maar van dit soort lamlendig gedrag: niet alleen te beroerd om een oplossing te zoeken maar opzettelijk natrappen, ben ik desondanks geschrokken. vorige week is die maat van me helaas overleden en dan zit je met je laatste krachten in een zaal vol mensen met verdriet (die voor het grootste gedeelte ook weten dat ik ook tegen kanker vecht) en dan denk ik, tja je zit nu wel te huilen van 'hij ging veel te vroeg' maar wat heb je er zelf dan aangedaan om hem een beetje te helpen? (en sommigen wel hoor, maar de meesten toch niet) en precies nul van die lieden die dan op het idee kwam om b.v. mij eens een hulpje aan te bieden. vind het best apart, dat je dan voor mijn neus jezelf zielig zit te vinden over een ander, die je ook al niet hielp. maar goed. We knokken gewoon door.

ItsHennie

Re: chemotherapie kan je zelf regelen

Bericht door ItsHennie » di 27 aug 2013, 16:21

Ben een beetje stil van jouw verhaal Joosie. Ik hoop dat je mensen tegen gaat komen die je met respect zullen behandelen en die inzien wat voor zware periode jij in zit. Echt Joosie die mensen zijn er ook! Wens je heel veel sterkte.

Gesloten

Terug naar “Augustus 2013”