Vermoeidheid na behandelingen

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4737
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Dees » zo 16 dec 2012, 11:35

Hoi Loes,
Ooooo, ik herken je 'hulpverleners-verzadiging' zo ontzettend. Je hebt met zoveel artsen, verpleegkundigen etc te maken dat je op een gegeven moment geen zin meer hebt.

Uit je bericht spreekt zo'n vermoeidheid, zo'n schreeuw van: Het kan zo niet langer.

Ik herken die vermoeidheid heel erg. De eerste drie jaar heb ik puur op adrenaline geleefd. Ik hield er in alle redelijkheid rekening mee dat ik het niet zou overleven, dus ging ik heel hard door om alles voor mijn man en dochter zo goed mogelijk achter te laten. Ik kan je dat niet aanraden.

Na drie jaar was ik niet dood. Dat was mazzel, maar..... ik was zo moe van het volhouden dat ik er depressief van werd. Ik heb zelfs gedacht: "Als ik nu uitzaaiingen krijg, dan vind ik dat niet zo erg, want dan hoef ik niet meer zo lang." Ik bedoel dat niet vervelend voor al die mensen die wel kampen met uitzaaiingen, hoor, ik durfde het eigenlijk ook zo niet te zeggen, maar het voelde wel zo. Het gaf wel aan hoe moe ik was. Alles bij elkaar leidde dat er toe dat ik MOEST stoppen. Stoppen met werken, stoppen met rennen, stoppen met overleven.

Mijn coach heeft mij geholpen omdat hij er voor MIJ was. De bedrijfsarts wordt toch betaald door de werkgever en heeft daardoor ook zijn eigen agenda. Op een gegeven moment kan dat gaan wringen met de belangen van de zieke. Ik ging op gesprek bij de bedrijfsarts en zat bij een organisatie die zich 'de arbo-butler' noemt. Ik snapte de woordspeling wel, een bedrijf kan kiezen welke hulp ze wel of niet uit willen besteden aan een arbo-organisatie, maar ik zat daar als zieke, bepaald niet alsof ik op een terras zat en wat te kiezen had.

Uiteindelijk moet jij zo uitgerust zijn dat je zelf de regie kunt gaan nemen. Beperkingen zijn er om te accepteren en niet om tegen te vechten. Met die beperkingen blijft er een heleboel dat je wel kunt.

Stap 1 zal zijn of het realistisch is dat je terugkeert in je eigen baan (eventueel met hulpmiddelen, zodat je het gemakkelijker aan kunt)
Stap 2 zal zijn of je terug kunt keren in een aangepaste baan bij je werkgever
Stap 3 zal zijn of je terug kunt keren in een baan bij een andere werkgever

Hoe het financieel allemaal zit, is uit te rekenen. Dan weet je hoe het ervoor staat. Misschien betekent dat een terugval in inkomen. Dat is naar, vervelend, maar als het niet anders is, dan is dat zo. Je kunt ook niet tegen de muren omhoog blijven lopen.

Een traject met een reintegratiecoach wordt vaak vergoed door de werkgever. Dan maak je samen een plan. Ik had het niet zonder coach gekund.

Take care !!
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

loes
Berichten: 33
Lid geworden op: do 06 dec 2012, 16:20

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door loes » zo 16 dec 2012, 14:09

Hoi Dees,

Bedankt voor je reactie. Ik lees um huilend. Je hebt gelijk, ik ben zo moe, moe, moe, waardoor ik waarschijnlijk nu ook steeds met hele zere keel en hoofdpijn e.d. blijf lopen. Het voelt alsof ik steeds tegen steile muren aan het opklimmen ben, om vervolgens weer naar beneden te vallen. Dat vallen begint steeds meer zeer te doen. Ik snap het niet dat ik me dan toch zo ellendig voel, ondanks alle hulpverleners en alle goede bedoelingen en alle inzet van mijzelf.

Ik herken je verhaal heel erg. Ik heb vanaf de diagnose (nov. 2010) tot en met september dit jaar op een overlevingsstand gestaan. Opgeven was gewoon geen issue. Ook ik moest alle behandelingen wel echt gaan doen, aangezien mijn prognose niet heel heel super is. Dat maakt dat ik als een leeuw heb gevochten om voor mijn kinderen te kunnen blijven leven. Daarna was ik zo boos op alles wat ik heb verloren en op alle bijkomende ellende bij ons in de familie, dat ik had besloten mijn werk niet te verliezen (en daarmee ook mijn inkomen). Ik weigerde gewoon de gevolgen van de behandelingen te voelen en ging door op een overlevingsstand. In september van dit jaar moest ik voor bloedonderzoek en wat bleek het was allemaal goed!! Werkelijk waar ik had dit nooit verwacht en ja dan komt er ineens de ruimte, het idee dat ik (voorlopig) kan blijven leven zonder chemo en of andere behandelingen. Waar ik dacht hier heel blij van te worden en nu gemakkelijker door te kunnen, wil het vanaf september helemaal niet goed meer. Dit komt omdat ik me nu moe en ziek durf te voelen, zonder direct bang te zijn voor uitzaaiingen.

Ik ben er zo klaar mee en wil graag stoppen met het beklimmen van muren. Maar ja ik weet dat ik dat nu zeg, maar zodra ik me weer wat beter voel ga ik er weer voor. Ik heb wel gesprekken met een psycholoog, maar hij heeft geen kennis van de gevolgen bij kanker. Ik wist niet dat er naast de bedrijfsarts nog een reintegratiecoach bestond.

In principe heb ik werk wat ik lichamelijk zou moeten kunnen doen, het is een kantoorbaan, waarbij ik zelf ook nog eens kan bepalen wanneer ik wat doe. Aan het soort werkzaamheden ligt het niet. Het is gewoon dat mijn lijf en geest het niet meer voldoende doet om eens wat langer en structureler te kunnen blijven werken en niet steeds weer terug te vallen in me te ziek en te moe voelen.

Bedankt voor het delen van je verhaal!

Loes

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4737
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Dees » zo 16 dec 2012, 16:50

O, Loes..........

Het is zo herkenbaar.......

Ik vond de diagnose en behandelingen een makkie vergeleken met het leven daarna.......

Alsof je een doos op je hoedenplank hebt staan en je krijgt een botsing. Die klap van voren, nouja, die kon ik plaatsen, maar ik had er niet op gerekend dat er nog eens een doos van de hoedenplank zou zeulen en dat die me in de nek zou raken.......

En dat terwijl je dénkt dat je nu alles heel erg gaat waarderen en dansend door het leven gaat.

Burnout na kanker, zo heb ik het al eens eerder genoemd....

Ik herken ook heel erg dat gevoel dat je alles aankunt, zodra je je ook maar iets beter voelt, om vervolgens weer heel hard naar beneden te kletteren. Tegenwoordig ben ik wijzer. Ik richt mijn agenda beter in. Ik houd er rekening mee dat ik ook van leuke dingen erg moe word. Je kunt dan wel iets leuks doen, maar moet wel even hersteltijd inruimen.

Volgens mij moet jij eerst alles op de rit krijgen, weer een beetje in harmonie met jezelf gaan leven om van daaruit te zoeken welke plek er nog voor werk overblijft. Daarmee lever je misschien salaris in, maar zo kan het ook niet. De WIA-regeling is wel echt in het leven geroepen voor mensen die door ziekte of handicap niet (alle uren) meer kúnnen werken.

Ken je The Spoon Theory? Voor mij was die heel verhelderend. Tegenwoordig pas ik beter op mijn lepels...... En kan ik dat ook tegen mijn omgeving zeggen....

Ik wil nooit meer op het punt komen dat ik dacht: "Doe mij maar uitzaaiingen, want dan hoef ik niet meer zo lang.........." Dat is toch te gek voor woorden?

Naast een reintegratiecoach had ik ook een psycholoog van het Helen Dowling Instituut. Ook zij heeft een enorm belangrijke bijdrage geleverd.

Zit er een Therapeutische IPSO-instelling in jouw buurt? Hier vind je een lijst van de Therapeutische IPSO-instellingen. Dat zijn instellingen voor Psychosociale oncologie, hulp voor mensen met/na kanker.

En verder..... slaap je goed?
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

loes
Berichten: 33
Lid geworden op: do 06 dec 2012, 16:20

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door loes » zo 16 dec 2012, 17:59

Dees,

ik verwachtte ook van mijzelf dat ik na alle zware behandelingen alles zou aankunnen en een 'rijker' en sterker mens zou zijn.Zo hoort dat toch te zijn na kanker? Ik hoorde dan ook tot september van dit jaar, jee wat ben jij sterk en krachtig geworden. Ik bevestigde dit, omdat ik ook dacht dat dit zo was, ik had tenslotte ook alle behandelingen overleeft, alles moest gewoon gemakkelijker zijn dan die ellendige chemokuren en bestralingen.

Nou mooi niet dus. Ik vind dit zo ingewikkeld. Als jonge vrouw, met een jong gezin alles weer op de rit krijgen is gewoon zo lastig. Leven met veel onzekerheid over mijn gezondheid is ook iets wat ik zwaar en moeilijk blijf vinden. Ik heb de spoontheorie gelezen, en ik heb gewoon te weinig lepels voor het leven wat ik had voor de borstkanker. Ik probeer dit al te compenseren door de kinderen meer naar de BSO te doen, elke week een hulp in het huishouden, afspraken achter elkaar door te plannen (bijv na werk eerst door naar bedrijfsarts, psycholoog, oedeem, fysio, ziekenhuis o.i.d) onder schooltijd zodat ik ook nog rustmomenten heb voordat de kinderen weer uit school komen. Ik probeer te ontspannen door mindfullness oefeningen te doen (ben ik echt niet goed in), ik probeer te verwerken door dingen op te schrijven, ik probeer goed te slapen, gezond te eten, los te laten. Waarschijnlijk probeer ik veel te hard en zegt mijn lijf steeds duidelijker dat dit niet gaat werken.

En nee, ik slaap niet echt goed, en tegenwoordig slaap ik slechter door stress. Ik ben elke nacht een aantal keer wakker door opvliegers en soms komt daarbij dat mijn zoontje ook een aantal keer per nacht wakker is. Ik begin de dag dan al met een enorme vermoeidheid.

Een inkomensdaling kan me niks schelen, we kunnen best zuiniger leven. Maar als ik helemaal geen inkomen/uitkering krijg, dan kunnen we hier niet blijven wonen. Alleen al bij het idee dat ik misschien geen recht heb op WIA, waardoor ik dus helemaal geen inkomen meer inbreng, en we het huis moeten verkopen, schakel ik terug naar de overlevingsstand en ga ik er weer voor. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn gezin en zij zouden erg ongelukkig worden als ze uit hun vertrouwde omgeving weg moeten.

Ingewikkeld!!!

Er is hier geen IPSO-psycholoog in de buurt, ik woon in het hoge Noorden.

Dees ik waardeer het dat je mijn gepieker en twijfel wilt lezen en er op reageert! Dank je wel daarvoor. Een mooi initiatief deze site!

Loes

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4737
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Dees » zo 16 dec 2012, 20:32

Lieve Loes,
....

Ja, je zit ontzettend hard je best te doen om alle ballen in de lucht te houden. Je doet zo je best dat je nog steeds niet aan het leven bent, maar nog steeds aan het overleven.

Er is zoveel waar ik op kan reageren dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ik weet niet waar dat is, het hoge Noorden, maar in Groningen heb je wel Het Behouden Huys. Als dat te ver weg is, zijn er vast andere hulpverleners te vinden.

Een grote rode draad is je angst dat er te weinig geld zal zijn om in je huis te kunnen blijven wonen. Ik kan niet in je portemonnee kijken. Om alvast een beetje te oefenen én om een buffer op te bouwen, zou je wel kunnen beginnen met minder geld uitgeven en zuiniger leven. Als je googlet op Consuminderen of bespaartips kom je eindeloos leuke sites en leuke tips tegen. Ikzelf vind het een enorme sport om minder geld uit te geven. Daar heb ik lol in. Ik merkte ook dat ik soms gewoon de stad in liep en iets wilde kopen, eigenlijk om van mijn rotgevoel af te komen. Daar ben ik helemaal mee gestopt. Ik koop eigenlijk niks meer zomaar om mijn rotgevoel te bestrijden. Alles wat waarde heeft en waar ik vanaf wil, verkoop ik via Marktplaats.

Ik heb eens een stuk gelezen dat je eigenlijk op een rijtje moet zetten wat je verdient en daarbij wat voor kosten je maakt juist ómdat je werkt. Dat gaat dan over BSO, de tweede auto, de poetshulp, maar ook over voorgesneden groente (omdat je geen tijd hebt om zelf schoon te maken en te snijden), dat gaat over kleren die je weggooit omdat je geen tijd hebt om ze te repareren, dat gaat over cadeautjes die je online bestelt omdat je geen tijd hebt om in de winkels te snuffelen naar leuke én goedkope cadeautjes etc...... Die extra kosten maak je ómdat je werkt. Eigenlijk zou je die van je inkomsten af moeten halen omdat het geen echte inkomsten zijn. Misschien kom je er zo achter dat je leuker werk (of minder uren) zou kunnen hebben, wat misschien minder verdient, maar waarbij je ook minder kosten maakt en dan per saldo dus evenveel overhoudt... Geen ontslag nemen, hoor, maar misscien wel goed om te weten.

Misschien werpt dat een nieuw licht over je huidige situatie. Niet dat je er direct iets mee moet, dat moet je zelf bekijken, maar hopelijk helpt het om je inzicht te geven dat er zeker nog wel een heleboel mogelijkheden zijn en dat dat niet direct betekent dat je je huis uit moet.

Hoeveer tijd ben je nu ziekgemeld? Wanneer is de WIA-keuring?

Je schreef dat je een goede relatie hebt met de bedrijfsarts. Wat zegt hij over je huidige toestand? Eigenlijk kan het zo niet langer he.....

(Je zou eens stukken van mijn blog moeten lezen, zoals deze..... Ik denk dat je veel herkent)
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

HugoLemmens

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door HugoLemmens » ma 17 dec 2012, 12:01

Hoi Loes,

Ik begrijp wat je schrijft over om te starten met een coach. Je hebt daarbij ook gelijk. Daarom is het belangrijk om een coach te hebben, waarvan je bij het eerste moment het gevoel hebt, dat je met een woord genoeg hebt. Als je op zoek wilt gaan naar een begeleider waarbij je goed vooruit komt, dan heb ik je hieronder enkele tips beschreven.

Je hebt niks aan begeleiders die standaard programma's afdraaien of vinden dat er volgens hún gekeken moet worden naar bepaalde onderwerpen (verleden, verwerking, ed). Het gaat erom dat de begeleider snel de vinger weet te leggen op wat jij nodig hebt. Een begeleider waarbij jij in vele woorden moet uitleggen waar jij mee te maken hebt, kost je energie, terwijl het net andersom moet zijn. Wat handig is dat je een begeleider hebt, die de weg die jij bewandelt, al gelopen heeft (of goed kent) en die jou min of meer bij de hand neemt. Want dan heb je een begeleider waarbij je niet alles hoeft uit te leggen (bijv. hoe de vermoeidheid kan zijn, hoe je omgeving kan reageren), want die weet wat er kan spelen. Een dergelijke begeleider kan vooruit kijken en weet wat je op je weg kunt tegenkomen en helpt je hoe je in verschillende situaties kunt handelen. Daarbij is het handig wanneer je een begeleider hebt die je ook helpt om de neus van je werkgever, bedrijfsarts in dezelfde richting te zetten. Of helpt om aldaar begrip te creëren voor datgene waar je tegenaan loopt en wat je nodig hebt.

In het hoge noorden heb wij geen coach actief. Wij ervaren steeds meer het gemak en het positieve effect van het begeleiden via email, telefoon en skype (combinaties). Jij vraagt of ik of mijn bedrijf iets kan toevoegen. Het antwoord is ja, het is immers onze specialisatie. Maar dan wel via de hierboven beschreven communicatie methode. En hoe dit precies in gang zou kunnen gaan, is het handig dat je via onze website een bericht stuurt en dan kan ik je dat uitleggen. Past dit minder, dan helpt het je om een coach te filteren via bovenstaande tips.

loes
Berichten: 33
Lid geworden op: do 06 dec 2012, 16:20

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door loes » wo 19 dec 2012, 09:54

Hoi Dees en Hugo,

Mijn loon (70%) wordt door mijn werkgever in ieder geval tot 31 mei 2013 doorbetaald. Ik krijg dus waarschijnlijk in maart weer papieren van het UWV voor aanvraag WIA.

Ik heb al mijn twijfels en onzekerheden besproken met de bedrijfsarts. Hij gaf aan dat hij vond dat ik goed bezig was en geen belangrijke zaken liet liggen. Dat ik nu met een ontsteking thuis zit, is jammer en heel lastig voor mijn vertrouwen. Volgens hem heb ik nog te weinig tijd gekregen om vertrouwen op te kunnen bouwen. Hij heeft dit vertrouwen wel dat het mij in ieder geval gedeeltelijk gaat lukken om weer terug te komen in mijn werk, maar hij is er ook van overtuigt dat dit heel veel tijd gaat kosten. Hij heeft een streefdatum losgelaten. Ik heb heel geschikt werk en ik word blij van mijn werk (als ik me goed voel). Zijn advies is dus vooral, neem de tijd die ik nodig heb, laat alle streefdatums los, ga niet over je grenzen en bouw een hele stabiele basis op voor eerst de 6 uren die ik nu weer werk. Hij zal dit ook aangeven aan mijn werkgever. Loslaten is geloof ik het toverwoord. Voorlopig ga ik niet uitbouwen, maar balans en stevigheid zien te vinden. Schuldgevoelens naar werkgever loslaten en aanvaarden dat deze reintergratietrajecten moeizaam kunnen verlopen, er is gewoon teveel gebeurd om gemakkelijk terug te komen in mijn werk. Uiteindelijk kunnen we dan een balans gaan opmaken. Nu is het daar nog te vroeg voor. Mocht het dan toch op een gedeeltelijke WIA aanvraag uitkomen, dan kan ik aangeven dat ik alles heb geprobeerd en de bedrijfsarts zal mij dan ook helpen om dit goed op papier te kijken. Maar eerst NU.
Ik weet nu dat ik moet stoppen met enorm geforceerd bezig te zijn en zo hard mijn best te willen doen om terug te komen in mijn leven van voor de borstkanker. Ik geloof dat ik begin te aanvaarden dat het is zoals het nu is. Dat ik veel minder energie heb, dat de hoeveelheid energie erg wisselend is en dat ik nu niet weet hoe dit in de toekomst zal zijn. Ik ben van plan om elke dag mijn lepels te tellen en bewust te kiezen aan wie en hoe ik ze uitgeef. Ik heb al onze inkomsten en uitgaven op een rijtje gezet en berekend wat we minimaal aan inkomen/uitkering nodig hebben. Dit geeft ook een beetje meer rust. Ik wil proberen niet tegen mijzelf en mijn vermoeidheid te gaan werken, maar meer met mijzelf.

Hugo ik las op je site; loslaten is ook een vorm van controle. Ik geloof dat ik nu voel wat je daarmee bedoelt. Ik heb de bedrijfsarts ook gewezen op do some good. Hij gaat er naar kijken. Maar voor nu heb ik besloten om even geen extra coach ofzo in te schakelen. Ik ga kerstvakantie houden.

Ik wil jullie heel erg bedanken voor het meedenken, het heeft me erg geholpen om het nu zo te zien, zoals ik het zie. Ik wens een ieder die dit leest fijne feestdagen toe en een heel gezond en krachtig 2013 toe!

Liefs Loes

Muis

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Muis » wo 19 dec 2012, 12:07

Fijn Loes, dat je eea wat meer op een rijtje hebt gekregen en dat de bedrijfsarts zo meedenkt. Ik heb meegelezen in dit item sinds ik het opende, en jouw en Dees' verhaal komen me erg bekend voor, ik geloof dat ik er een light versie van meemaak..

Daarbij aan Dees, Hugo ea de vraag; wat is de beste manier om uren weer op te bouwen? Ik werk nu weer even 16 uur ipv 32, 4x4, en ook daarbij voel ik me soms nog moe (maar oke, pas sinds 1 week weer een stap terug gedaan in uren). Moet ik met de 16 uur doorgaan tot deze vermoeidheid is verminderd en dan een stap zetten richting verder opbouwen? Of betekent het feit dat ik nu soms nog moe ben met 4 uur werken dat ik eigenlijk nog een stapje terug zou moeten doen? Mijn bedrijfsarts denkt heel prettig mee, maar ik ben ook benieuwd naar jullie ideeen. En kan het ook zo zijn dat je ondanks vermoeidheid toch uren verder opbouwt? 'Iedereen is wel eens moe' denk k dan, dat was ik vroeger ook na een dag hard werken dus verwachten dat ik een dag fluitend door ga komen straks is misschien ook niet reeel.
En is er toevallig ergens iets voor handen waarmee de vermoeidheidsklachten makkelijk in kaart te brengen zijn, een soort dagboekje? Ik heb al zelf wat in elkaar gezet, maar misschien heeft iemand nog ideeen?

Gebruikersavatar
Sanne
Beheerder
Berichten: 308
Lid geworden op: zo 06 mei 2012, 10:32

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Sanne » wo 19 dec 2012, 13:11

Hoi Muis,

Vermoeidheid is denk ik één van de best bewaarde geheimen als complicatie na kanker.
Iedereen is weleens moe, maar bij kanker is dat toch anders en is het zaak om je energiereserves zorgvuldig te bewaken.
Omdat je herstelvermogen anders is dan voorheen, kun je ook van een zelfverkozen overbelasting minder goed herstellen (of duurt het langer) dan bij mensen zonder kankerbehandelingen of chronische ziekten...
Daarom is het denk ik te overwegen om altijd op te bouwen vanuit een situatie waarin je niet moe bent (en blijft).
Teruggaan in uren is het meest voor de hand liggende maar misschien kun je nog andere keuzes maken als je meer zicht hebt op je eigen situatie met een instrument als de activiteitenweger...

Ik ken uit eigen ervaring wel mogelijkheden om objectief naar je belastbaarheid te kijken.
Vooral bij langdurige (over)vermoeidheid , overbelasting of burn-out is het namelijk soms noodzakelijk om opnieuw je belasting en belastbaarheid te bepalen.
Je bewust worden van wat je energie kost en wat je energie geeft is een eerste stap.
Dat ook leuke of ontspannende dingen energie vragen is iets dat je je vaak helemaal niet realiseert.
Wat vaak een valkuil is, is om te zeggen na een dag vol met allerlei ditjes en datjes: en nou heb ik nóg niks gedaan...
Zelfs een dag verlummelen kóst energie als je alleen maar een blaadje of een flutboekje leest of je hooguit een beetje opwindt over iets op facebook.
Misschien geeft zoiets je ontspanning, misschien kost het je tóch energie; daar moet je soms even bewust bij stilstaan.

Als het evenwicht tussen belasting en belastbaarheid uit balans is, kan het helpen om op zoek te gaan naar een belasting waarmee je goed kan functioneren.
Soms ga je namelijk ongemerkt over grenzen heen die je echt helemaal never nooit had zien liggen.

Een hulpmiddel daarbij kan "de activiteitenweger" zijn waarmee je een "totale dagscore" opstelt en op zoek gaat naar een voor jou optimale balans.
Dat geeft jezelf inzicht, maar kan ook voor anderen, als een arbo-arts, werkgever of psycholoog, behulpzaam zijn om je beter te begeleiden omdat er een beter inzicht is in je uitgangssituatie...

Bij de activiteitenweger is het de opdracht om álle activiteiten te scoren, ze te rubriceren in een zware, middelmatige of lichte activiteit en zo achteraf te kunnen kijken: wát waren goede dagen, wat is dan mijn score en is dát mijn optimum?
Alle mogelijke belastbaarheid moet worden bezien in het licht van de belasting waaraan je niet kunt ontkomen; gewone dagelijkse levensverrichtingen als opstaan, wassen en aankleden, eten drinken en mobiliteit en eventuele verplichtingen die onontkoombaar zijn als verzorgen van kinderen. Die activiteiten zijn altijd de basis. Van daaruit bouw je (eventueel) verder.
Dus daarbovenop komen pas aanvullende, te kiezen activiteiten zoals sociale contacten of werk.
Dat kan soms veel lager in uren uitkomen dan jezelf had gepland.
Mmaar op deze manier kun je overzien welke activiteiten uit te ruilen zijn of extra kunnen omdat je de prijs de moeite waard vond.
Zo'n gedetailleerde daganalyse bijhouden voor een periode kan je helpen om zélf inzicht en overzicht te krijgen én dat eventueel ook voor te leggen aan mensen om je heen om inzichtelijk te maken welke belasting je aan kunt.

Hoe doe je dat zo’n activiteitenscore maken?

Je schaft een dagagenda aan (of je maakt een excell-lijstje met dagindeling) en gaat registreren!
Alle activiteiten die je onderneemt schrijf je op in halve uren of een veelvoud daarvan.
Je scoort álles in principe per half uur (een kwartier is daar dus de helft van).
Vervolgens verdeel je je activiteiten in ontspannend, licht, gemiddeld en zwaar…
Ontspannende activiteiten scoren -1 punt per half uur, Licht = 1 punt per half uur, Gemiddeld = 2 punten per half uur, En zwaar = 3 punten per half uur.
Alle activiteiten scoor je achteraf en je telt het totaal bij elkaar op.
Zo kom je op een dagscore en kan je bepalen wat je gemiddelde score is.
Als je een goede week hebt en je kijkt naar de score die daarbij hoort dan heb je waarschijnlijk een goede belasting te pakken.
Heb je een slechtere week of dag, dan ben je waarschijnlijk over dat gemiddelde heen gegaan.
Als je opschrijft hoe je je die dag hebt gevoeld, kun je een beetje evalueren wat een goede dagindeling is en wanneer je over grenzen gaat.
Héél verhelderend als je eerlijk bent...

Want na de behandeling voor kanker kan je leven enorm veranderd zijn.
Dat kan je ook nog inzichtelijk maken door een weekstaatje van activiteiten van vroeger (mét score) te zetten naast een weekstaatje van nu...
Het kan zijn dat je vroeger 80 punten gemiddeld had met weken van 120 tegenover gemiddeld 40 punten nú zónder mogelijkheden tot pieken of dat een piek van 50 moet worden gevolgd door een compensatiedag van 20 (fictieve getallen).
Het kan akelig confronterend zijn; nuttig, maar niet leuk…
Maar wel heel zinnig om eventueel je vermoeidheid het hoofd te kunnen bieden en er meer grip op te krijgen.

Informatie over deze methode “Activiteitenweger” van het MeanderMC vind je hier:

brochure activiteitenweger
verdeel je energie
verdeel uw energie Betaferon

Er wordt overigens wel steeds meer aandacht besteed aan vermoeidheid na kanker door het KWF, het HDI en in revalidatieprogramma's na kanker als Herstel & Balans en Mindfullness. Lees hier eens, als je informatie zoekt:
KWF: vermoeidheid na kanker
HDI: minder moe bij kanker
Groet, Sanne
Verpleegkundige en Bestuurskundige. Werkzaam als strategisch adviseur bij een zorgverzekeraar en expert op innovaties in de zorg. Kennis van zorgaanspraken in de zorgverzekering, vergoedingen en (on)mogelijkheden en daarbij kritische ervaringsdeskundige met borstkanker in 2007, 2011 en 2012.

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4737
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: Vermoeidheid na behandelingen

Bericht door Dees » wo 19 dec 2012, 14:11

Loes, het klinkt veelbelovend. Je bent op de goede weg. Misschien word je nooit meer 'de oude ik' maar wel een hele leuke 'nieuwe ik'. Je zult echt nog wel eens uit de bocht vliegen. Noem jezelf dan geen sukkel (zoals ik deed). Als je jezelf voorbij rent, lach dan even heel vriendelijk! Mijn psychologe zei dan: "Joh, weet je nog hoe het vorig jaar was? Het gaat nu toch véél beter....."

Muis, misschien moet je dat gevoel van wanneer en hoe helemaal loslaten. Je voelt vanzelf aan wanneer je er weer een stapje bij kunt doen. Niet de kalender is de maat, maar hoe jij je voelt !! Mooi dat Sanne ook al die activiteitenweger heeft genoemd. Ik had anders nagenoeg hetzelfde antwoord gegeven....

Take care !!
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

Gesloten

Terug naar “December 2012”