geven suiker en stress verhoogde kans op recidief?

Moderators: Team, Superuser, Angela, Sanne

Ivette

geven suiker en stress verhoogde kans op recidief?

Bericht door Ivette » di 17 dec 2013, 21:10

Hallo,

Ik heb ergens gelezen dat het gebruik van suiker een verhoogde kans op een recidief kan geven, de cellen gebruiken de suiker om te groeien(bij PET scans gebruikt men suiker wat zich hecht aan de evt kwaadaardige cellen?). Nu kan ik dit moeilijk loslaten en voel me haast schuldig als ik wat lekkers eet. Is dit een fabel of is hrt inderdaad verstandig om suiker te vermijden, wat is jullie idee hierover? Tevens vraag ik mij af of stress een verhoogde kans geeft op een recidief. Op mijn werk is de werkdruk hoog en voel me vaak opgejaagd, het idee dat ik juist geen stress wil /moet voelen geeft mij ook weer druk....

Gebruikersavatar
Dees
Beheerder
Berichten: 4716
Lid geworden op: di 15 mei 2012, 08:27

Re: geven suiker en stress verhoogde kans op recidief?

Bericht door Dees » di 17 dec 2013, 21:39

Beste Ivette,
Ik herken het bijna neurotische gevoel controle te willen hebben, maar behalve de behandelingen aangaan die je aangeboden zijn, hormoontherapie blijven slikken, niet te zwaar worden en in beweging blijven, kun je echt niks doen. (Roken is niet direct in verband gebracht meet een recidief van borstkanker, maar wel echt de allergrootste risicofactor voor kanker die je zelf kunt beïnvloeden)

Dus..... laat je alsjeblieft niet gek maken. Kanker is een multifactoriële ziekte. Dat betekent dat er een heleboel dingen van invloed zijn. Voeding is daarvan een verwaarloosbaar klein onderdeel. Er is natuurlijk niks mis met gezond eten. Dat moet je vooral doen en dan vooral gevarieerd. Maar af en toe een snoepje, dat kan echt geen kwaad. Interessant om te lezen is de blog van Luc Bonneux, arts en epidemioloog, Wat u moet weten over kanker. Ook zijn blog over Gezonde voeding en zijn artikel onlangs in Trouw over voeding en gezond leven zijn ook méér dan de moeite waard om te lezen. Zijn conclusie:
Gezonde voeding kun je samenvatten in vijf woorden: 'Eet gevarieerd, word geen vetzak'. Helaas: het is wat weinig om een paar honderdduizend euro aan te verdienen met een boek.
Stress is niet leuk en ik hoop dat je een manier vindt om minder stress te krijgen. Ik hoop dat je niet eindeloos op je tenen blijft lopen. Dat zeg ik omdat ik zo onverstandig was om dat wel te doen. Stress ervaren, slecht slapen etc kan ook een teken zijn dat je rustiger aan moet doen. Werken is prima. Reïntegreren is prima. Maar.... jezelf in acht nemen is wel belangrijk om vooral gelukkig te kunnen leven. Ken je The Spoontheorie? Gewoon ter informatie is dit topic misschien nog interessant om te lezen (omdat ik niet zou willen dat je ooit zo stukloopt als ik heb gedaan).

Stress en kanker, leken roepen het steeds weer en laten soms geen gelegenheid voorbij om het kankerpatiënten in te peperen, maar.... daar is echt geen bewijs voor gevonden. Mijn idee is dat leken dat roepen omdat ze dan zélf het gevoel hebben dat het hén niet kan overkomen.
Beïnvloeden stress en persoonlijkheid de overleving na kanker?
Het idee dat kanker psychologisch te overwinnen is, komt voort uit studies die laten zien dat psychologische factoren, in het bijzonder stress, het functioneren van het immuunsysteem en van DNA-reparatiemechanismen kunnen verminderen.2 Via dit mechanisme zou stress de progressie van kanker bevorderen. Twee logische gevolgtrekkingen zijn dat enerzijds personen die veel stress ervaren – of dit onvoldoende uiten – een grotere kans hebben om aan kanker te overlijden en anderzijds dat psychosociale interventies die zijn gericht op het reduceren van stress de overlevingskansen na kanker kunnen verbeteren. Dus volgens deze theorie vergroten vechten en positief denken en het leren ontwikkelen van deze vaardigheden de overlevingskansen.

Een van de eerste onderzoeken waarin een verband tussen persoonlijkheid en overleving na de diagnose ‘kanker’ werd beschreven stamt uit 1979.3 Uit deze studie onder 57 vrouwen met borstkanker kwam naar voren dat van de vrouwen die hun ziekte ontkenden of strijdbaar tegemoet traden, 75% na 5 jaar nog in leven was. Vrouwen die hun ziekte ‘stoïcijns’ accepteerden en vrouwen die in de slachtofferrol kropen, hadden aanmerkelijk slechtere overlevingskansen, slechts 35% na 5 jaar.

Op basis van een systematische review van 37 studies uit 2002 kan het wetenschappelijk bewijs voor een betere overleving van patiënten met een positieve instelling en met een vechtersmentaliteit echter op zijn best inconsistent genoemd worden.4 Positieve verbanden tussen copingstrategie en overleving werden vooral gevonden in kleine studies met zwakke methodologie, waarin bijvoorbeeld niet voldoende gecorrigeerd werd voor belangrijke prognostische factoren. Uit deze systematische review bleek ook dat studies met positieve bevindingen aanmerkelijk kleiner waren dan studies waarin geen verband werd gevonden, gemiddeld 89 versus 198 patiënten. Dit is niet alleen methodologisch problematisch maar ook zeer suggestief voor publicatiebias.

Een meer recente studie, de grootste op dit gebied, komt uit Scandinavië. In een cohort van ruim 4500 kankerpatiënten werd gekeken naar het verband tussen persoonlijkheidskenmerken en overleving na de diagnose ‘kanker’.5 Hierbij werden 2 persoonlijkheidskenmerken gemeten: extraverte en neurotische kenmerken. Het idee hierachter was dat patiënten met weinig extraverte en veel neurotische kenmerken, het zogenaamde persoonlijkheidstype C, hun emoties vaker onderdrukken en dus meer zijn blootgesteld aan stress. Dit zou weer een negatief effect hebben op overleving na de diagnose. De resultaten waren eenduidig en duidelijk: in zowel de niet-gecorrigeerde als gecorrigeerde analyses werd geen enkel verband gevonden tussen extraverte of neurotische persoonlijkheidskenmerken en de overleving na kanker.
Conclusie
Het lijkt er dus op dat je de overleving na kanker niet zelf in de hand hebt. Patiënten hoeven dus niet altijd te vechten en positief te denken. Ze hoeven ook niet bang te zijn om hun kans op overleving te vergooien wanneer ze zo nu en dan hopeloos, hulpeloos, verschrikkelijk verdrietig en angstig zijn. Kanker hebben is ook geen ervaring die je een completer en gelukkiger mens maakt. Mensen die van kanker genezen zijn, waarderen het leven niet meer dan gezonde mensen, maar ze hebben wel meer lichamelijke klachten. Kortom, je hoeft niet zozeer gelukkig te zijn om kanker te overleven, maar je moet vooral geluk hebben. En de juiste behandeling krijgen natuurlijk.
Bron: Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde, door Lenny Verkooijen

Gewoon leuk leven en jezelf niet gek maken. Je hebt er geen schuld aan en je kunt ook niks doen, behalve gewoon je behandelingen, om te voorkomen dat het terugkomt.

Kun je hier iets mee?
Groeten, Dees
Gezondheidswetenschapper (Gezondheidsvoorlichting en Geestelijke Gezondheidkunde) * Gewerkt in farmaceutische industrie oncologie o.a. op het gebied van borstkanker * Zelf diagnose borstkanker op 36-jarige leeftijd (2007) * www.caseofdees.wordpress.com

Gesloten

Terug naar “December 2013”